Gent bewees vanmorgen opnieuw dat het een fietsvriendelijke stad is. Het werd een zalig fietstochtje van Drongen naar de overkant van Gent. Het voelde alsof we in een wereldstad als Parijs of Berlijn fietsten. We konden met de camper niet staan op de kleine parking langs de Schelde op een scheutboog 😉 van Aagje, maar een bezoekje was geen optie, ze zijn op reis. De wandeling terug bracht ons langs vele toeristische trekpleisters van Gent. Het centrum was één grote bouw... of beter afbraakwerf, want de Gentse Feesten zijn voorbij. Toch ontdekten we nog onbekende hoekjes en kantjes van deze mooie stad. Het was warmer dan gisteren, maar er was gelukkig veel schaduw en water.  Op de Leie hadden veel jongeren een motorbootje gehuurd bij Minerva, met vaak één meisje aan het roer en de rest jongens. Iets voor 4 hadden we onze Martinuslus voor vandaag afgewerkt. Komoot Foto-album

Vandaag trokken we weer verder in het spoor van Sint-Martinus.  Het oorspronkelijk idee om te vertrekken vanuit Deinze waar we geëindigd waren, pasten we een beetje aan.  Park4Night had een plekje aangeboden in Astene, maar dit was blijkbaar ook een geliefd plekje voor hangjongeren.  Vlakbij was de sluis van Astene ook een optie, maar het brugje ernaar toe was te smal voor Oes Nest.  Het werd dus een parking in Bachte-Maria-Leerne, zo'n 3 km verder, wat onze wandeling inkortte tot 16.9 km, voor onze eerste wandeldag: ideaal.  De wandeling vertrok vanaf de parking nabij het voetbalplein van Drongen, waar onze fietsen nu wachten op ons. Het werd een hele mooie wandeling in het Leiebekken.  Koen Wauters zou er ook wonen langs de boorden van deze rivier in Drongen. Het grootste deel van de wandeling liep doorheen de oplossing van onze begrotingsprobleem, indien men een rijkenbelasting zou innen op de vele kastelen van Sint-Martens-Latem.  Marte...

Ik had geen treinstapper meer ondernomen, sedert de NMBS mijn kortingskaart afgeschaft heeft van de Bond en ook de 10-rittenkaart op de schop gooide.  Deze keer koos ik voor een treinstapper dicht bij Brussel, maar toch grotendeels door het landelijke Vlaams-Brabant. De wandeling van Erps-Kwerps naar Kortenberg is ongeveer 23 kilometer lang en verbindt twee stations die amper enkele minuten van elkaar verwijderd liggen met de trein. Te voet wordt het uiteraard een heel ander verhaal. Na het verlaten van de treinhalte van Erps-Kwerps wandelde ik eerst een kort stukje door de Kerselarenstraat. Al snel mocht het asfalt plaatsmaken voor een grindpad en open veldwegen. De bebouwing verdween naar de achtergrond en voor mij lag het zacht golvende Brabantse landschap. De eerste kilometers liepen tussen akkers, weilanden en verspreide huizen. Opvallend is hoe landelijk deze streek nog aanvoelt, hoewel de luchthaven van Zaventem nooit ver weg is. Geregeld verscheen er een vliegtuig laag bove...

Onze fietsen staan geketend aan de Sint-Martinuskerk van Deinze.  Nooit gedacht dat deze heilige zoveel kerken heeft, vernoemd naar hem.  Wat een gekloofde mantel al niet teweeg kan brengen.  In Dentergem cashten we onderweg met onze fiets nog wat papieren geld in een cashpunt, want je betaalt de Meiskensbossen door geld in een omslag in een bus te steken.  Het zou een idee zijn om op de bus een QR-code te kleven, zodat je ook digitaal kan betalen. De route tussen Deinze en Tielt was me niet onbekend als treinstapper tussen beide treinstations. De route was iets korter dan gepland, omdat we morgen afgesproken hebben met Aagje en de kleinkinderen in de Brielmeersen van Deinze.  Het spoor naar Tielt en de Leie waren onze ankerpunten vandaag.  Gelukkig kregen we meer schaduw dan verwacht, zeker het pad langs de Leie bood heel wat lommerte, maar ook veel brandnetels. We hoopten op het kerkhof bij de Sint-Jan Baptistkerk in Grammene een zitbank te vinden in de s...

Het was even zoeken naar ons vertrekpunt nabij de camperplaats Meikensbossen. Het werd ook het enige bos vandaag. Al snel kwam de molen op de Poelberg in zicht. Opnieuw was de GR128 onze leidraad vandaag. Het was merkbaar warmer vandaag. Gelukkig zorgde de wind voor wat verkoeling. In Tielt volgden we aan het station de spoorweg van Gent naar Lichtervelde. Geen bos betekent ook geen zitbank voor de picknick. Gelukkig was het redelijk fris in de moderne kapel van de Zeerhoofden. We passeerden Pittem, het dorp van pater Verbiest die Pittem voor China wisselde. Eenmaal Meulebeke voorbij vonden we onze fietsen terug in Ardooie aan de parking van 't Veld. Fotoalbum Komoot

Niet de Sint-Martinuskerk, maar wel de Sint-Antoniuskerk in Meulebeke was ons startpunt vandaag.  We geraakten er Oes Nest kwijt op de parking voor de kerk, waar je ook zou kunnen overnachten.  Na een korte wandeling trokken we 't Veld in, dat een bos werd sedert er een kasteel werd neergepoot.  Na 't Veld werd het Rhodesgoed in Kachtem ons volgende bosje.  Daartussen stapten we in en langs landbouwvelden waar men naarstig bezig was om bloemkolen te rooien.  Daarna kwamen we in het havengebied van Roeselare, waar we even zicht kregen op de Mandel die er in het kanaal Roeselare-Ooigem vloeit.  Daarna was het nog een uurtje stappen voor we onze fietsen terug vonden.  Even daarvoor kochten we in een bakkerij twee heel lekkere, maar veel te dure taartjes voor bij de koffie.  Maar eerst trapten we opnieuw met de wind in de rug, naar Meulebeke.  Sabrina had een plaatsje gereserveerd op de camperplaats 't Meiskensbos, waar we drie nachten verblijven...

De 26 km tussen Moorslede en Ardooie vonden we te veel.  Daarom knipten we de route in twee.  Zillebeke - Moorslede ondernemen we later.  Vandaag stonden 13,2 km op de teller.  We reden eerst naar het kerkhof van Moorslede, waar we Oes Nest achterlieten.  Met de wind in de rug fietsten we naar het kerkhof van Rumbeke, een deelgemeente van Roeselare.  Daar bonden we ze vast en keerden te voet terug naar Moorslede.  De route verliep grotendeels over de GR128, die mijn vader zaliger de etappe tussen de Palingbeek en de Poelberg in Tielt mee hielp creëren.  Tijdens corona wandelde ik met mijn dochters van Zillebeke naar Rumbeke, vandaag deden we de helft nog eens over in omgekeerde richting.  Roeselare doet zijn best om meer bomen aan te planten.  Het bergmolenbos is daar een resultaat van.  Maar eerst stapten we door het Sterrebos, wat eerder een park is rond het kasteel van Rumbeke.  De eerste helft liet de zon zich goed zien, ma...

We zitten binnen, 22 graden, zalig. Nee, we lieten geen airco installeren in Oes Nest, wel thuis. Het fietstochtje van 15 km naar de jachthaven van Halluin gaf hoop deze morgen, eerst naar Wervik langs de Leie waar we getrakteerd werden op heel wat schaduw.  Ook vanf Wervic-Sud fietsen we verder langs la Lis en het bleef onder de bomen fietsen.  Maar toen boorde Sabrina mijn hoop de grond in door aan te geven dat onze terugtocht naar Houthem vooral door de velden liep, waar weinig beschutting was. We bonden onze fietsen met drie kettingen samen aan een reclamebord voor de haven van Halluin, waar je nog steeds de camper kwijt kan, niettegenstaande de locatie niet meer bij Park4Nights staat.   We vertrokken door de havenbedrijven die vooral door Galloo gedomineerd worden.  Ik heb ooit nog les gegeven aan een zoon (die nu 54 jaar moet zijn) en 23 jaar geleden nam ik er met school een kortfilm op. Na zo'n 5 km trokken we inderdaad de velden in en nergens was er nog ...

We zijn eraan begonnen, de SMR deel 1. Na de GR5a die ik grotendeels alleen heb afgelegd toen ik nog voor andermans pensioen zorgde en de GR129 die we samen ondernamen, staat nu de Sint-Martinusroute op het programma. De school waar ik 38 jaar heb lesgegeven, staat in Oekene en is een Sint-Martinusparochie. Tijdens mijn vele wandelingen, kwam ik regelmatig een aanduiding van deze route tegen. De route loopt van Utrecht naar Tours, maar wij willen ons beperken tot het Vlaamse deel. Eerst wilden we vanuit Antwerpen naar West-Vlaanderen afzakken, maar omstandigheden deden ons dichtbij vertrekken. Omdat Houthem - Zillebeke korter is met zijn 16,4 km, stapten we dit deel eerst af. Morgen staan er 19,5 km op de teller tot in Halluin net over Menen, waar het Franse deel start. Oh ja, Houthem ligt niet meer in Vlaanderen, maar werd in 1963 geschonken aan Wallonië, wij kregen toen Voeren. Het was warm, maar we wandelden vaak in de lommerte, wat ons tochtje dragelijk maakte. Nu ligge...